Creativiteit
Soms gebeurt het. Soms bedenk je iets waarvan je zeker weet dat het klopt, dat het goed is, dat het past op vragen waar je al langer mee loopt. Alle puzzelstukjes vallen in elkaar en je maakt een sprongetje in de tijd. Soms zijn het kleine flitsen op momenten die je niet verwacht. In de file, onder de douche, tijdens hardlopen of op andere plekken waar kennelijk even wat mentale ruimte ontstaat.
Vaak verdwijnen die geniale ingevingen weer, want wie neemt z’n I -pad mee onder de douche. Of de ingeving blijkt bij nader inzien toch niet zo geniaal als je in eerste instantie dacht. Interessant blijft de vraag hoe creativiteit eigenlijk werkt.
Bij Vitaal Zorgvast verwonderen we ons daar ook over. We zijn een jonge club die innovatieve concepten in zorgvastgoed ontwikkelt. We doen met enige regelmaat creatieve sessies, geleide fantasieën, mindmapping technieken etc. Een ontwikkelproces structureren kunnen we als geen ander, maar creativiteit laat zich niet dwingen en dat is maar goed ook. Maar soms gebeurt het.
Zo hebben we een innovatief leefconcept ontwikkeld voor demente mensen. We studeren daar op, spreken er veel over met een diversiteit aan mensen, luisteren goed naar klanten, kijken op allerlei plekken, binnen en buiten Europa. Dan gebeurt het. Een kras wordt een lijn, een lijn wordt een schets, een schets wordt een beeld, een beeld een concept, een concept een plan.
Afgelopen zaterdag had ik een Co Creatie dag. Ik was gevraagd door een zorgaanbieder om een dag lang mee te denken over het ideale verblijfhuis voor mensen met dementie. We hadden een prachtige dag op een locatie met aan drie kanten zicht over het IJ. Zorgaanbieders, bouwers, een sociaal geriater, een ergotherapeut, financiële mensen, zo’n 20 man boog zich over het concept van een activerende leefomgeving voor dementerende mensen.
De betrokkenheid van deze groep co-creators was enorm, we haalden de eindtijd van zaterdagavond 17.30 helaas niet, een groep ging gewoon door. We vonden het met elkaar een revolutionair concept. Er werd gesproken over een Award. Dit leidt de nieuwe tijd in voor bouwen voor dementerende mensen werd gezegd, kortom het enthousiasme was nagenoeg ongeremd.
Eerst maar eens realiseren dacht ik geschrokken, met een calvinistisch ingebakken gevoel voor realiteitszin. Maar helder is dat we met ons concept voor prikkelregulatie in een zo gewoon mogelijke woonomgeving voor dementerende mensen op de goede weg zitten. We gaan het plan uitwerken met de zorgaanbieder, vertalen in beton en staal, harde euro’s binnen NHC’s, werkprocessen voor de zorg, communicatie naar families van potentiële gebruikers, eindwaarde voor beleggers, grondbeslag op een locatie. Gewoon hard werken. Maar wel met een opvatting, een idee, een doel.Gelukkig is er niet altijd een I-pad onder de douche nodig. Soms gebeurt het.
Gijsbert Buijs
« Terug naar de vorige pagina
« Terug naar de vorige pagina