Inspiring Environment!

We kunnen dan nog meer gebruik maken van elkaars kennis en kunde, maar worden ook meer geconfronteerd met elkaars eigenaardigheden.  Ter voorbereiding op deze nieuwe situatie zijn we op een namiddag met een aantal mensen van de verschillende clubs bij elkaar gaan zitten om verwachtingen te delen. Met behulp van creatieve technieken kwamen we uiteindelijk van romantische beschrijvingen van ieders ideale werkdag tot allerlei wensen en praktische zaken die geregeld moesten worden. Tussen de regels door werd ook duidelijk dat iedereen sterk hecht aan zijn of haar eigen autonomie: zelf de (mate van) interactie bepalen met anderen, op een zelf gekozen moment, in een omgeving die dit faciliteert.

Eigenlijk klinkt dat helemaal niet nieuw. We zeggen dit namelijk ook vaak bij onze opdrachtgevers over cliënten of patiënten. Zelf invloed kunnen hebben of regie kunnen voeren versterkt het welbevinden of genezingsproces: “Healing Environment” noemen we dat. Kunnen we  hier soms parallellen trekken? Kunnen we bijdragen aan een “inspiring environment”  als we de autonomie goed vormgeven? Hoe moeten we dat dan doen? Hoever gaat dat dan?

In een publicatie van de landelijke artsenfederatie KNMG uit 2008 wordt gesteld dat het gevoel van autonomie versterkt wordt door het bevorderen van keuzemogelijkheden. Hierbij werden 2 fasen onderscheiden. Enerzijds het kunnen nemen van besluiten, anderzijds het kunnen uitvoeren van besluiten. Zo kan zelfstandig een besluit worden genomen en kan bij de uitvoering hulp verleend worden. Autonomie betekent dus niet dat je niet beschikbaar bent voor elkaar! Dat klinkt eigenlijk net zoals we dat in ons nieuwe kantoor gaan doen. Keuze uit verschillende typen werkplekken (stilte, sociaal, overleg), maar ook het creëren van mogelijkheden voor ontmoeting. Er zijn voor elkaar! Simpel!

Ook kunnen we ons spiegelen aan ervaringen uit de gezondheidszorg dat maximale vrijheid aan grenzen gebonden moet zijn. De Raad voor Volksgezondheid sprak in 2010 bijvoorbeeld in haar rapport “Goed Patiëntschap” over het begrenzen van autonomie van de patiënt. De mondige burger ging soms toch wel erg ver in de eisen die gesteld werden. Daarentegen was het gebruik van de gezondheidszorg wel erg vrijblijvend. Naast de rechten van de patiënt zou ook van de patiënt verwacht mogen worden dat deze zijn verantwoordelijkheid ging nemen: meewerken aan het herstel en behoud van gezondheid. Kortom: een relatie van vrijheid in gebondenheid, waarbij ook de veiligheid van medepatiënten of cliënten een rol kan spelen.  Zijn cliënten in de zorg altijd (nog) in staat om zelf een zorgvuldige afweging te maken?  Zorgverleners kunnen hen een handje helpen. Bij voorkeur met drang, maar soms zelfs met dwang!

Wederom een logische vergelijking. Ook wij hebben regels opgesteld voor onze nieuwe werkplek om alles toch een beetje te coördineren. Eigenlijk een soort werkwijzer. We hopen natuurlijk dat we dit velletje er nooit bij hoeven pakken. De ooit opgeschreven regels moeten uiteindelijk ongeschreven regels worden. Een groot gevoel van vrijheid in gebondenheid!

Dit is natuurlijk geen wetenschappelijk onderbouwd verhaal, maar toch durf ik de hypothese aan dat onze nieuwe werkplek een “inspiring environment” zal worden. Als u dat zelf eens wilt ervaren, kom dan vanaf 1 februari 2012 eens langs op de Regulierenring 35 in Bunnik.

Ahmedu de Goot